Οι χουρμάδες απ’ τη Ιερά Μονή Αγίου Νικολάου στα Λεμόνια.
Ήταν αγίνωτοι χουρμάδες που δεν τρωγόταν, αλλά (όπως μας έλεγαν) είχα μυστικές άγιες δυνάμεις καθώς μας ευλογούσαν και μας έδιναν δύναμη ώστε τον επερχόμενο Χειμώνα να μην αρρωσταίνουμε. Σχεδόν κάθε χρόνο -μετά από κάνα δυο μέρες την εορτή του Αγίου Νικολάου- η θεία Μαρίκα έφερνε κάτι σκληρά στρογγυλά και μακρόστενα φρουτάκια που τα έλεγε: ‘’ευλογία του Αγίου Νικολάου από το νησί’’, όπου μαζί με δυο φύλλα της χουρμαδιάς σε σχήμα Σταυρού μας τα χτυπούσε ελαφρά στο κούτελο.
Ήταν μια παράδοση από την Κούλουρη καθώς οι πιστοί ανέβαιναν σε κάτι επικίνδυνες ξύλινες σκάλες στη μοναδική Χουρμαδιά έξω από το Μοναστήρι του Αγίου Νικολάου ανήμερα της γιορτής Του και συνέλεγαν άγουρους τους καρπούς της.
Ο απλός λαός μέχρι να εμφανιστούν η πενικιλίνη τη δεκαετία του 1950 και τα άλλα φαρμακεύτηκα αντιβιοτικά αργότερα, έδινε επί χιλιάδες χρόνια μεγάλη σημασία στα φυτικά βότανα και ‘’ματζούνια’’ για τις αρρώστιες και την αρνητική ενέργεια που τους ταλαιπωρούσαν. Η εκκλησία με την πάροδο των χρόνων έχει εντάξει όλη ετούτη τη βοτανολογική λαϊκή δοξασία στους κόλπους Της και έτσι έχουμε τα δαφνόφυλλα, τον βασιλικό, το ροζ μαρί και τόσα άλλα φυτά εν είδη ευλογίας…
Ενώ στην Ιερά μονή του Αγίου Νικολάου στα Λεμόνια της Σαλαμίνας είχαν δώσει τη λατρεία τους στην έξωθεν του περιβόλου του μοναστηριού την Χουρμαδιά!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου