Αύριο Κυριακή (21/6/2026), είναι η ημέρα που τιμάμε τον πατέρα.
Θα ήθελα σήμερα να σας γνωρίσω τον πατέρα μου που πιστεύω πως ήταν από τους λίγους καλόπιστους Ανθρώπους που έχω γνωρίσει.
Ο δικός μας πατέρας Κωνσταντίνος, γεννήθηκε το 1920 και πέθανε το 1997 στην Αθήνα, με την καταγωγή του πατέρα του από την Σαλαμίνα κι ένα ιστορικό σόι που έδωσε πολλά στο νησί αλλά και για την ελευθερία της Ελλάδας.
Από τα εφηβικά του χρόνια ασχολήθηκε με την ομάδα του Παναθηναϊκού ενώ παράλληλα εκπαιδευόταν και ασκούσε την ζωγραφική (οι γονείς του έλεγαν χαριτολογώντας ότι, πρώτα έπιασε το πινέλο και μετά το μολύβι, θέλοντας έτσι να δήξουν την κλήση του στην τέχνη αυτή).
Αργότερα ο πατέρας μου έγινε ένθερμος μαθητής του Βυζαντινού Αγιογράφου Φώτη Κόντογλου και συμμετείχε μαζί με την ομάδα του άμισθος σε δύο από τις αγιογραφήσεις Αθηναϊκών εκκλησιών. Τον Άγιο Γεώργιο (το παρεκκλήσι που βρίσκετε κάτω από τις σκάλες του Ιερού Ναού Αγίου Κωνσταντίνου, επί της ομώνυμης οδού, στην περιοχή της Ομόνοιας και στην βυζαντινή εκκλησία της Καπνκαρέας που τιμάτε στα Εισόδια της Θεοτόκου, επί της οδού Ερμού στο κέντρο της Αθήνας). Μόνος του παρέλαβε και ξεκίνησε να αγιογραφήσει τον Ιερό Ναό της Παναγίας της Γρηγορούσας στη περιοχή του Μαναστηρακίου της Αθήνας, επί της συμβολής των οδών Δεξίππου και Ταξιαρχών, μεταξύ της Αρχαίας Ρωμαϊκής Αγοράς με της Βιβλιοθήκης του Αδριανού και την τελείωσε ο μαθητής του Κοψίδης.
Μαθητής του στην Αγιογραφία υπήρξε ο Ράλλης Κοψίδης (1929 -10 Αυγούστου 2010).
Ο πατέρας δεν είχε υστεροφημία καθόλου, ήταν φιλόξενος εκτιμούσε τους ανθρώπους όλων των φυλών και των χρωμάτων ανιδιοτελώς, όπου αρκετά τακτικά τους κάναμε τραπεζώματα, επίσης αγαπούσε τα ζώα (είχε φέρει κατά καιρός στο σπίτι μας, χαμαιλέοντα, πίθηκο, κατσίκι κ.α.)
Προσωπικά αγαπούσα πολύ τους Καραγκιόζηδες που δημιουργούσε πάνω σε δέρμα και δυστυχώς δεν έχω ούτε μία φιγούρα του…
Από την ζωγραφική και την Αγιογραφία δεν έβγαλε χρήματα (αρκετά συχνά χάριζε τα έργα του ακόμη και σε σχεδόν άγνωστους). Τα πρώτα χρόνια παράλληλα με την Τέχνη που ασκούσε εργαζόταν σαν οδηγός σε λεωφορεία ενώ αργότερα έγινε προσωπάρχης για πάρα πολλά χρόνια σε μια μεγάλη ναυπηγική βιομηχανία (Τα Ελληνικά Ναυπηγία, Σκαραμαγκά) και από εκεί πείρε την σύνταξή του.
Δεν θυμάμαι ποτέ να με είχε μαλώσει (αυτό το ρόλο τον είχε η μητέρα), τον θυμάμαι να εργάζεται νύχτα (για περισσότερα χρήματα για να μην λείψουν τα ουσιώδη από την οικογένειά του) και να κοιμάται την ημέρα. Θυμάμαι το αγκάλιασμά του και το στοργικό φιλί του όταν συναντηθήκαμε μετά από χρόνια (ερχόμενη από την Αυστραλία).
Αυτός με λίγα λόγια ήταν ο δικός μου λατρευτός ΠΑΤΕΡΑΣ, ο Κωνσταντίνος Μάθεσης.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου